บทเพลงกับอารมณ์

ช่วงนี้มีบางเรื่องรบกวนจิตใจของเราอยู่มาก

ส่วนนึงเป็นเพราะเราไม่เข้าใจการกระทำของคนบางคน

ไม่เข้าใจว่าทำไมเค้าถึงทำแบบนั้น

ทั้งๆที่ทำแบบนั้นมันผิดกับรอบข้างและคนใกล้ชิดของเค้าเอง

เราไม่สนิทกับคนคนนั้นมากพอที่จะไปเตือนเค้า

และเราก็เชื่อว่า ถึงเราจะเตือน เค้าก็คงไม่ฟังเราอยู่ดี

มันทำให้เราไม่พอใจ ไม่สบายใจ คิดมาก และเสียใจ

 

แต่หลังจากเมื่อวาน.. ตอนไปงานแฟตเฟสติวัล

งานที่มีวงดนตรีเจ๋งๆหลายวงมาเล่น และเข้าชมได้ด้วยบัตรราคาเพียง 300 บาท!

เรารู้สึกดีขึ้นมากกับเรื่องที่ทำเราเสียใจอยู่ตอนนั้น

 

เพลง ‘ก้อนหินก้อนนั้น’ ของ โรส ศิรินทิพย์

เพลงที่ทำให้เรารู้สึกดีขึ้น..

เมื่อก่อนเราไม่ค่อยชอบเพลงนี้ซักเท่าไหร่

มันไม่ค่อยสดใส มันฟังแล้วไม่มีความสุข

ไม่น่าเชื่อว่าในท้ายที่สุด มันจะกลายมาเป็นเพลงที่ทำให้เรารู้สึกสดใสขึ้นมาได้

ท่อนหนึ่งของบทเพลงว่าเอาไว้ว่า..

 

ไม่มีอะไรจะทำร้ายเธอ ได้เท่ากับเธอทำตัวของเธอเอง

ให้เธอคิดเอาเอง ว่าชีวิตของเธอเป็นของใคร

ไม่มีอะไรจะทำร้ายเธอ ถ้าเธอไม่รับมันมาใส่ใจ

ถูกเขาทำร้าย เพราะใจเธอแบกรับมันเอง

…

ถูกเขาทำร้าย เพราะใจเธอรับไว้เอง

 

เพลงนี้ ทำให้เราตั้งคำถามกับตัวเองว่า..

มันดีแล้วเหรอ ถ้าเราจะไปแบกรับเรื่องราวของคนอื่น?

เราคิดว่า.. เราควรจะปล่อยวางกับเรื่องของคนคนนั้น

ดันทุรังจะคิดมากต่อไป ก็มีแต่จะทำร้ายตัวเองเปล่าๆ

แล้วเราก็รู้สึกดีขึ้น รู้สึก..ยิ้มออก

 

 

สบายใจจัง ~

ลาก่อนความรู้สึกแย่ๆจากคนคนนั้นที่รบกวนเวลามีความสุขของเราตั้งเกือบครึ่งอาทิตย์

ตอนนี้ถ้าใครกำลังรู้สึกไม่ดี ลองฟังเพลงนี้

อาจสบายใจขึ้นเหมือนเราก็ได้

เพลงจะเพราะหรือไม่เพราะ มันขึ้นกับอารมณ์ของคนฟัง ว่ามั้ย?

เพลงแบบประภาส

‘ดีวีดีบันทึกการแสดงสดคอนเสิร์ต เพลงแบบประภาส’

แผ่นคอนเสิร์ตที่โดนทิ้งให้อยู่บนโต๊ะเขียนหนังสือเป็นเวลานานจนฝุ่นเกาะ

เพราะความขี้เกียจดู ประกอบกับความคิดที่ว่า ‘มันจะเป็นเพลงแนวคนแก่รึเปล่า?’

ทำให้การดูคอนเสิร์ตประภาสถูกผัดมาเรื่อยๆ จนเกือบ 2 เดือนได้

(น่าสงสารคุณเจ้าของคนที่ให้เรายืมแผ่นเนอะ)

เอาเป็นว่า.. แล้วในที่สุด เมื่อวันที่ 26 ตุลาคม ก็นับเป็นวันที่ฤกษ์ดีวันหนึ่ง

วันที่แผ่นคอนเสิร์ตแผ่นนั้นได้ถูกดู..  

 

และแล้วเราก็ได้ค้นพบว่า.. คอนเสิร์ตประภาส ไม่ได้แก่อย่างที่คิด!

อาจจะถูกตรงที่ศิลปินแต่ละคนที่มาในครั้งนี้ล้วนแต่อายุไม่น้อยทั้งสิ้น

แต่เพลงแต่ละเพลงที่เล่นในงานกลับน่าดึงดูดใจอย่างประหลาด

ดนตรีที่แสดงในครั้งนั้นน่าจะประทับใจคนดูได้ ตั้งแต่เด็กตัวน้อยจนถึงผู้ใหญ่ตัวโต

 

สำหรับเราแล้ว คิดว่าสิ่งที่น่าประทับใจจริงๆของคอนเสิร์ตนี้ก็คือ..

การนำเสนอเพลงในรูปแบบที่แตกต่างไปจากการร้องเพลงธรรมดาๆ เช่น

- ต้นชบากับคนตาบอด

ที่ให้ผู้ชมนั่งท่ามกลางความมืดมิด แล้วค่อยๆเปิดไฟเป็นกลุ่มเล็กๆ ให้ความรู้สึกราวกับว่าเราเป็นคนตาบอดที่มองเห็นสิ่งสวยงามได้ด้วยจิตใจ ไม่ใช่ดวงตา

- อยากมีหมอน

เพลงที่มีการร้องสลับกับการพูด เป็นเพลงที่เชยมากแต่ก็สนุกมาก เพราะมีคนแก่ๆสองคนมาแร๊พโต้ตอบกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ถ้าดูแล้วจะรู้ว่า..คุณปู่ก็แร็พโย่วได้ไม่แพ้วัยรุ่นเหมือนกัน  ;) 

- นิทานหิ่งห้อย

ดีเจบ๊อบบี้เก่งมาก!! เราไม่รู้หรอกว่าเค้าคือใคร แต่เค้า ‘เล่า’ เพลงได้น่าฟังจริงๆ เพลงนี้น่าจะทำให้หลายๆคนรู้สึกเหมือนตัวเองกลับกลายเป็นเด็กน้อยที่นอนรอฟังนิทานก่อนนอนได้เลยล่ะ   >. <

และมีเพลงอื่นๆอีกมากมายที่น่าประทับใจ นักร้องเสียงดีมาก ฟังแล้วซาบซึ้ง

เพลงแต่ละเพลง ซ่อนความหมายที่ดี ลึกซึ้ง และแอบให้ข้อคิด

พิธีกรก็แปลกดี เนิบนาบ ต่างจากพิธีกรในคอนเสิร์ตทั่วไปอย่างสิ้นเชิง

เอาเป็นว่า.. ที่บ่นๆมาเนี่ย อยากให้ไปหาคอนเสิร์ตเพลงแบบประภาสมาดูกันละกัน

จบข่าว!